Employee Behaviour

Παρατßθεται πιο κÜτω το πλÞρες κεßμενο απüφασης του ΑνωτÜτου Δικαστηρßου Κýπρου που αφορÜ υπüθεση παρÜνομης απüλυσης για προηγοýμενη απρεπÞ συμπεριφορÜ υπαλλÞλου.

Η απüφαση καταδεικνýει σε ποιες περιπτþσεις μßα συμπεριφορÜ υπαλλÞλου μπορεß να εßναι τÝτοια που να δικαιολογεß το τερματισμü της απασχüλησης.

 

 

ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 (ΠολιτικÞ ¸φεση αρ. 248/2007)

 

(ΑΡΤΕΜΗΣ, Π., ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ, ΔΔ)

 

21 Νοεμβρßου, 2008

 

DEMSTAR INFORMATION GROUP LTD,

 

 Εφεσεßοντες/Καθ´ ων η αßτηση,

 

v.

 

ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, απü τη Λεμεσü,

 

Εφεσßβλητου/ΑιτητÞ.

 

Μ. ΜιχαÞλ, για τους εφεσεßοντες-καθ´ ων η αßτηση.

 

Ζ. ΝικολÜου (κα), για τον εφεσßβλητο-αιτητÞ.

 

Την ομüφωνη απüφαση του δικαστηρßου θα δþσει ο Π. ΑρτÝμης, Π.

 

ΑΡΤΕΜΗΣ, Π.: Η υπüθεση αφορÜ Ýφεση εναντßον της απüφασης του Δικαστηρßου Εργατικþν Διαφορþν με την οποßα επιδικÜστηκαν αποζημιþσεις για παρÜνομη απüλυση υπÝρ του εφεσßβλητου-αιτητÞ και εναντßον της εργοδüτριας εφεσεßουσας-καθ´ ης η αßτηση εταιρεßας.

 

¼πως επεσÞμανε το πρωτüδικο δικαστÞριο, αρκετÜ απü τα γεγονüτα δεν βρßσκονταν υπü αμφισβÞτηση. ΠαραθÝτουμε σχετικü απüσπασμα απü την πρωτüδικη απüφαση επß του προκειμÝνου.

 

«Η Εργοδüτρια Εταιρεßα εßναι εταιρεßα περιορισμÝνης ευθýνης και ασχολεßται με υπηρεσßες πληροφορικÞς.

 

Ο ΑιτητÞς προσλÞφθηκε στην Εργοδüτρια Εταιρεßα την 1.8.1995 ως μηχανικüς τηλεπικοινωνιþν και απασχολεßτο στη Λεμεσü. ΜÝσα στα καθÞκοντα του Þταν ο προγραμματισμüς, η εγκατÜσταση και επιδιüρθωση τηλεφωνικþν συστημÜτων. Η απασχüληση του τερματßστηκε στις 22.9.2005 Üμεσα χωρßς προειδοποßηση. Οι λüγοι που οδÞγησαν την Εργοδüτρια Εταιρεßα στην απüφαση της εμπεριÝχονται σε σχετικÞ επιστολÞ ημερομηνßας 22.9.2005 που δüθηκε στον ΑιτητÞ (ΤεκμÞριο 3)…»

 

Το σχετικü μÝρος της πιο πÜνω επιστολÞς αναφÝρει τα ακüλουθα:

«Εßμαστε στη δυσÜρεστη θÝση να σας πληροφορÞσουμε üτι η εταιρεßα αποφÜσισε να τερματßσει τις υπηρεσßες σας μετÜ του πρüσφατου περιστατικοý που συνÝβηκε και την ανÜρμοστη συμπεριφορÜ Þ και τοιαýτη διαγωγÞ που επιδεßξατε ενþπιον του διευθυντÞ σας. Παρüμοια περιστατικÜ εßχαν δημιουργηθεß και στο παρελθüν και σας εßχαν δοθεß σχετικÝς προειδοποιÞσεις χωρßς üμως να υπÜρχει οιανδÞποτε αλλαγÞ απü την δικÞ σας πλευρÜ.

Η εταιρεßα αποφÜσισε να τερματßσει τις υπηρεσßες σας σýμφωνα με τον Περß Τερματισμοý ΑπασχολÞσεως Νüμου ¶ρθρο 5(ε).»

 

Σýμφωνα με τα ευρÞματα του δικαστηρßου, που αποδÝχθηκε την εκδοχÞ της εφεσεßουσας επß του προκειμÝνου και που δεν αμφισβητοýνται στην παροýσα Ýφεση, το επεισüδιο που οδÞγησε στην απüλυση του εφεσεßοντα Þταν το ακüλουθο:

 

Στις 21.9.2005 επρüκειτο να γßνει εγκατÜσταση τηλεφωνικοý συστÞματος στην εταιρßα Columbia, που Þταν Ýνας πολý σημαντικüς πελÜτης της εφεσεßουσας και ο διευθυντÞς της εφεσεßουσας, Φßλιος Δρουσιþτης, ζÞτησε απü τον εφεσßβλητο κατÜ την εκτÝλεση αυτÞς της εργασßας να πÜρει μαζß του και τον κ. ΑνδρÝα Ιακωβßδη, μηχανικü τηλεπικοινωνιþν, για να δεßξει σ´ αυτüν και να του εξηγÞσει ορισμÝνα απü τα υπÜρχοντα εκεß συστÞματα, οýτως þστε, σε περßπτωση που ο εφεσßβλητος Ýλειπε απü την εργασßα, να υπÜρχει κÜποιος που να γνωρßζει και να μπορεß να εξυπηρετÞσει τον πελÜτη. ¼πως κατÝθεσε ο κ. Δρουσιþτης, ο εφεσßβλητος, μετÜ απü «παρακÜλια» υποσχÝθηκε üτι θα το κÜνει. Μια üμως þρα αργüτερα, ο τελευταßος πÞγε στο γραφεßο του κ. Δρουσιþτη και με αγενÝστατο ýφος του εßπε «¶κου να σου πω, εγþ δεν παßρνω κανÝνα μαζß μου και üπως εγþ Ýμαθα να κÜτσουν να μÜθουν και εκεßνοι». Ο κ. Δρουσιþτης του εßπε üτι αυτü δεν εßναι ορθü και του εξÞγησε τους λüγους. ¹ταν η θÝση του μÜρτυρα üτι ο εφεσßβλητος Þταν Ýντονος στις θÝσεις του και üταν του εßπε να πÜει κÜτω και να το σκεφτεß αυτüς του απÜντησε πως δεν εßχε τßποτε να σκεφτεß.

 

Ο ισχυρισμüς για προηγοýμενη απρεπÞ συμπεριφορÜ του εφεσßβλητου κρßθηκε üτι δεν αποδεßχτηκε απü τους μÜρτυρες της εφεσεßουσας-καθ´ ης η αßτηση.

 

Ας σημειωθεß üτι, με την παροýσα Ýφεση, δεν αμφισβητοýνται τα ευρÞματα του πρωτüδικου δικαστηρßου επß των γεγονüτων. Αμφισβητοýνται üμως τα συμπερÜσματα στα οποßα κατÝληξε το πρωτüδικο δικαστÞριο και, ιδιαßτερα, το τελικü του συμπÝρασμα üτι «η Εργοδüτρια Εταιρεßα δεν κατÜφερε να αποδεßξει οποιοδÞποτε λüγο που με βÜση το Üρθρο 5(ε) και (στ) θα δικαιολογοýσε τον Üμεσο τερματισμü της απασχüλησης του αιτητÞ.» Στην κατÜληξη αυτÞ προÝβη το πρωτüδικο δικαστÞριο αφοý εßχε παρατηρÞσει τα ακüλουθα:

 

«¸χοντας υπüψη την συμπεριφορÜ του ΑιτητÞ σε συσχετισμü με τις επιπτþσεις που εßχε η συμπεριφορÜ του στην Εργοδüτρια Εταιρεßα και με τις επιπτþσεις που θα επÝφερε στον ßδιο μια τÝτοια απüφαση κρßνουμε üτι Ýνας λογικüς εργοδüτης δεν θα προχωροýσε με το δραστικü μÝτρο της Üμεσης απüλυσης του ΑιτητÞ, αλλÜ με Üλλα πιο Þπια μÝτρα π.χ. μια αυστηρÞ επßπληξη – προειδοποßηση.»

 

Το Üρθρο 5 του περß Τερματισμοý ΑπασχολÞσεως Νüμου του 1967, (Ν.24/67), üπως τροποποιÞθηκε, προνοεß τα ακüλουθα

 

«5. Τερματισμüς απασχολÞσεως δι´ οιονδÞποτε των ακολοýθων λüγων δεν παρÝχει δικαßωμα εις αποζημßωσιν:

(α) … … … … … … … … … … … … … … … …

(β) … … … … … … … … … … … … … … … …

(γ) … … … … … … … … … … … … … … … …

(δ) … … … … … … … … … … … … … … … …

 

(ε) üταν ο εργοδοτοýμενος επιδεικνýη τοιαýτην διαγωγÞν þστε να καθιστÜ εαυτüν υποκεßμενον εις απüλυσιν Üνευ προειδοποιÞσεως :

………………………………………………………………

(στ) ¶νευ επηρεασμοý της γενικüτητας της αμÝσως προηγοýμενης παραγρÜφου, τα ακüλουθα δýναται, μεταξý Üλλων, να αποτελÝσωσι λüγον απολýσεως Üνευ προειδοποιÞσεως, λαμβανομÝνων υπ´ üψιν üλων των περιστατικþν της περιπτþσεως:

(ι) διαγωγÞ εκ μÝρους του εργοδοτουμÝνου η οποßα καθιστÜ σαφÝς üτι η σχÝσις εργοδüτου και εργοδοτουμÝνου δεν δýναται ευλüγως να αναμÝνηται üπως συνεχισθÞ.

(ιι) διÜπραξιν σοβαροý παραπτþματος υπü του εργοδοτουμÝνου εν τη εκτελÝσει των καθηκüντων του.

(ιιι) διÜπραξιν ποινικοý αδικÞματος υπü του εργοδοτουμÝνου εν τη εκτελÝσει του καθÞκοντος του, Üνευ της ρητÞς Þ σιωπηρÜς συγκαταθÝσεως του εργοδüτη του.

(iv) απρεπÞς διαγωγÞ του εργοδοτουμÝνου κατÜ τον χρüνον της εκτελÝσεως των καθηκüντων του.

(ν) σοβαρÜ Þ επαναλαμβανομÝνη παρÜβασις Þ παραγνþρισης κανüνων της εργασßας Þ Üλλων κανüνων εν σχÝσει προς την απασχüλησιν.»

 

Το πρωτüδικο δικαστÞριο, προτοý καταλÞξει στην απüφασÞ του, ασχολÞθηκε εκτενþς και με τη νομολογßα που αφορÜ το υπü κρßση θÝμα. Στην Avghi Constantinidou v. F.W. Woolworth & Co (Cyprus) Ltd, (1980)1 C.L.R. 302, με αναφορÜ στην KEM (TAXI) LTD, v. Tryfonos (1969)1 C.L.R. 52, üπου κρßθηκε üτι τα πιο πÜνω εδÜφια του Üρθρου ενσωματþνουν το κοινü δßκαιο στο θÝμα, τονßστηκε üτι δεν υπÜρχει νομικüς κανüνας με τον οποßο να καθορßζεται ο βαθμüς επιλÞψιμης συμπεριφορÜς. Εν τοýτοις, συμπεριφορÜ αντιφατικÞ με την εκπλÞρωση ρητþν Þ εξυπακουüμενων üρων απασχüλησης, θα δικαιολογοýσε απüλυση, αν και μια μεμονωμÝνη πρÜξη Þ παρÜπτωμα δεν θα μποροýσε να οδηγÞσει σε απüλυση, εκτüς αν συνοδευüταν απü σοβαρÝς συνÝπειες. ΠεραιτÝρω, üμως, μια και μüνη πρÜξη, που δεßχνει πως ο απολυθεßς αποκÞρυξε τη σýμβαση Þ Ýνα απü τους ουσιþδεις üρους της, üπως μια πρÜξη εσκεμμÝνης ανυπακοÞς, μπορεß να δικαιολογÞσει απüλυση. ¼πως επισημαßνει και το πρωτüδικο ΔικαστÞριο, «… εσκεμμÝνη ανυπακοÞ μιας νüμιμης και λογικÞς εντολÞς αποτελεß περιφρüνηση η οποßα δεικνýει πλÞρη αδιαφορßα για Ýνα ουσιþδη üρο της εργασιακÞς σχÝσης, δηλαδÞ του üρου üτι ο εργοδοτοýμενος οφεßλει να υπακοýσει στις κατÜλληλες εντολÝς του εργοδüτη και αν δεν το πρÜξει η σχÝση εργοδüτη-εργοδοτοýμενου πλÞττεται θεμελιωδþς. Στην υπüθεση ΚΕΜ (ΤΑΧΙ LTD v. Tryfonos (1969)1 CLR 52 τονßστηκε η σημασßα της πειθαρχßας και της καλÞς συμπεριφορÜς εκ μÝρους των εργοδοτουμÝνων σε μια επιχεßρηση καθüτι συναρτÜται με την επιτυχßα Þ αποτυχßα της επιχεßρησης.»

 

Εφαρμüζοντας τα πιο πÜνω, το πρωτüδικο δικαστÞριο κατÝληξε üτι, «το ýφος και ο τρüπος με τον οποßο ο ΑιτητÞς μßλησε στον κ. Δρουσιþτη δεν Þταν ο ενδεδειγμÝνος. Η πιο πÜνω συμπεριφορÜ δεßχνει ασÝβεια προς τον εργοδüτη του.» Ακολοýθως, üμως, παρατηρεß πως το γεγονüς της συμπεριφορÜς Ýγινε χωρßς την παρουσßα Üλλων προσþπων, δεν εδημιοýργησε οποιεσδÞποτε συνÝπειες για την εταιρεßα και δεν επηρεÜστηκε το κýρος και τα συμφÝροντÜ της. Θεþρησε üτι Ýνας λογικüς εργοδüτης δεν θα απÝλυε τον εργοδοτοýμενü του για λüγους απρεποýς διαγωγÞς, που κλüνιζε το θεμÝλιο της σχÝσης εργοδüτη και εργοδοτοýμενου, λαμβÜνοντας υπüψη, üπως αναφÝρεται στην απüφαση, üτι «ο κ. Δρουσιþτης δεν ενοχλÞθηκε απü την εν λüγω συμπεριφορÜ … και δεν αντÝδρασε με οποιοδÞποτε τρüπο … αλλÜ συζÞτησε μαζß του προσπαθþντας να τον κÜμει να αλλÜξει γνþμη.»

 

Στην απüφαση, ακολοýθως, αναφÝρεται üτι, το επüμενο ερþτημα που θα Ýπρεπε να απαντηθεß, Þταν το κατÜ πüσο η Üρνηση του εφεσßβλητου να πÜρει μαζß του τον κ. Ιακωβßδη συνιστοýσε σκüπιμη ανυπακοÞ σε νüμιμη και λογικÞ εντολÞ του εργοδüτη. Ενþ το δικαστÞριο κατÝληξε πως δεν υπÞρχε καμιÜ αμφιβολßα üτι η εντολÞ Þταν νüμιμη και λογικÞ, εν τοýτοις απÝτυχε να απαντÞσει στο ερþτημα αν η ανυπακοÞ Þταν σκüπιμη.

 

ΚατÜ την κρßση μας δεν υπÜρχει καμιÜ αμφιβολßα üτι η ανυπακοÞ του εφεσßβλητου Þταν εσκεμμÝνη. Ενþ, αρχικÜ, δεν διαμαρτυρÞθηκε για τις οδηγßες που του δüθηκαν, εν τοýτοις, προφανþς μετÜ απü σκÝψη και μετÜ την παρÝλευση μιας þρας, επÝστρεψε στο γραφεßο του διευθυντÞ για να του ανακοινþσει üτι «εγþ δεν παßρνω κανÝνα μαζß μου και üπως Ýμαθα εγþ να κÜτσουν να μÜθουν και εκεßνοι». Τα πιο πÜνω αποδεικνýουν με βεβαιüτητα το σκüπιμο της ενÝργειας του.

 

Οι θÝσεις του ευπαßδευτου συνηγüρου της εφεσεßουσας στο περßγραμμα αγüρευσÞς του, που αφοροýν τη φýση της συμπεριφορÜς του εφεσßβλητου, μας βρßσκει απüλυτα σýμφωνους. Συμφωνοýμε üτι η συμπεριφορÜ αυτÞ επÝφερε πλÞγμα στο κýρος και την αξιοπρÝπεια του εργοδüτη του και αποτελοýσε προσβολÞ και επßδειξη ασÝβειας προς το πρüσωπο του. Το αγενÝς του ýφος και τα λüγια του κατÜ την μετÜ απü σκÝψη εσκεμμÝνη ανυπακοÞ του στη νüμιμη εντολÞ του διευθυντÞ και η επßμονη του Üρνηση να συμμορφωθεß με τις οδηγßες, πρÜγματι συνιστÜ πλÞγμα στην εμπιστοσýνη του εργοδüτη προς τον εργοδοτοýμενο που θα εδικαιολογοýσε τον πρþτο να μη μπορεß να ξαναεμπιστευθεß τον εφεσßβλητο στην εκτÝλεση των καθηκüντων του. Η ψυχραιμßα, δε, με την οποßα ο κ. Δρουσιþτης αντιμετþπισε τον εφεσßβλητο, δεν θα μποροýσε να εκληφθεß ως ανοχÞ, üπως εκλÞφθηκε απü το πρωτüδικο δικαστÞριο. Η ανυπακοÞ του εφεσßβλητου σε μια νüμιμη και λογικÞ οδηγßα, συνιστοýσε, επßσης, περιφρüνηση και πλÞρη αδιαφορßα για τον τρüπο με τον οποßο ο εργοδüτης Þθελε να εκτελεßται η εργασßα της εταιρεßας, και Ýπληττε καßρια την εργασιακÞ τους σχÝση.

 

ΚÜτω απü τις συνθÞκες, κρßνουμε üτι το συμπÝρασμα στο οποßο κατÝληξε το πρωτüδικο δικαστÞριο δεν υποστηρßζεται οýτε δικαιολογεßται απü τα γεγονüτα και τις αυθεντßες και θεωροýμε üτι η εφεσεßουσα εßχε δικαßωμα ν´ απολýσει τον εφεσßβλητο με βÜση τις πρüνοιες του Üρθρου 5.

 

Συνεπþς, αποδεχüμαστε την Ýφεση, παραμερßζουμε την πρωτüδικη απüφαση και απορρßπτουμε την Αßτηση του εφεσßβλητου-αιτητÞ. Τα Ýξοδα, τüσο πρωτüδικα üσο και κατ´ Ýφεση, επιδικÜζονται υπÝρ των εφεσειüντων, üπως θα υπολογιστοýν απü τον πρωτοκολλητÞ και θα εγκριθοýν απü το ΔικαστÞριο.